Hartje gaat op zoek: deel 2
Deel 2 Op de zoektocht naar antwoorden en naar Zieltje volgde Hartje vooral het gevoel. Het klampte iedereen aan en vroeg of ze Zieltje ergens hadden zien ronddwalen. Maar niemand kon het vertellen waar de goede vriendin van Hartje te vinden was. Wel zei iemand: ‘ik heb haar gezien, onlangs en het leek wel of Zieltje transparanter was dan ooit’. Dat vond Hartje een vreemde opmerking maar ook interessant. Zieltjes verschijning was altijd al transparant maar wel zeer kleurrijk. Alle kleuren van de regenboog, maar dan doorzichtig, helder en zuiver alsof je door gebrandschilderd glas keek. Want Zieltje was een heel open wezen. Je mag alles van haar weten, je kunt alles aan haar vertellen, en je kunt haar negeren tot je een ons weegt, Zieltje zal je altijd trouw blijven. Trouw aan je hart, trouw aan je verstand en trouw aan het Leven en zichzelf. Mooi wezen, mijn lieve vriendin, dacht Hartje, waar ben je toch naartoe gegaan? Hartje kon niks anders dan zich zorgen maken. En weer voelde het die pijn. En dat haar verschijning veranderde zinde Hartje ook niet zo. Zo gingen er dagen voorbij en ondertussen bleef Hartje zich zorgen maken. De wereld om ons heen wordt niet vrolijker, verdrietiger zelfs, dacht Hartje. En Zieltje had het nog steeds niet gevonden, gezien of ook maar iets van gehoord. Had het maar wat meer logica, dan wist Hartje misschien wel waar Zieltje uithing. Het besloot de stoute schoenen aan te trekken en Het Verstand op te zoeken. Dat was geen gemakkelijke beslissing, Hartje ging niet graag alleen op pad om een verre reis te maken. Maar het moest Het Verstand opzoeken. Hij wist vast en zeker wat te doen en wellicht kon Hartje Het verstand overhalen mee terug te komen, naar daar waar hij echt nodig was!Ondertussen was Het Verstand druk bezig het land naar eer en geweten in goed banen te leiden. Hij stond bijna letterlijk op zijn kop en wist niet meer wat voor en achter was. Hij was hier al weken bezig om oplossingen te zoeken voor de “crisis” die het land had getroffen. Maar hoe meer hij nadacht, hoe minder vermogen tot redelijk nadenken hij leek te hebben, zijn logica te gebruiken. Linksom of rechtsom, niks leek de beste oplossing voor deze moeilijke opgave. Om zijn haren uit te trekken, zo voelde hij zich. Het Verstand miste zijn goede vrienden Hartje en Zieltje heel erg. Met hen had hij altijd goede gesprekken over het leven. Samen met hen kon hij de wereld ervaren, samen konden ze denken en voelen en problemen oplossen waarmee ze geconfronteerd werden. Al reageerde Hartje soms wel wat dramatisch en impulsief, maar dat vond Het Verstand juist fijn, dan kon hij weer de boel sussen, met zijn logica, rede, of zo je wilt, zijn intelligentie. En Hartje plaagde hem dan weer met zijn koele houding en zijn gewichtigdoenerij. En Zieltje? Die slorpte alles op, zij zorgde ervoor dat alle momenten tot een gekleurde bundel werd gevormd en liet ze beiden voelen. Samen vormden ze de Persoonlijkheid. Samen smelten ze tot het Leven. Maar wat er zich op dat moment in zijn stadje met zijn vrienden afspeelden, daar had het Verstand geen enkel idee van. Tot nu.Hartje vond Het Verstand in zware overpeinzingen maar toen Het Verstand Hartje zag vrolijkte hij voor het eerst sinds lange tijd weer op. Wat was hij blij om Hartje te zien. De wereld om hem heen kleurde gelijk weer meer roze. En Hartjes’ hart stroomde over van emoties. Wat had het de goede vriend gemist. Zo bleven ze als een eenheid staan. Ze beseften dat ze elkaar harder nodig hadden dan ze ooit hadden durven denken of toegeven. Hartje vertelde in sneltreinvaart hoe de toestand in het kleine stadje was en dat het op zoek was naar Zieltje maar haar nergens kon vinden. Hoe het zich eenzaam voelde zonder de vrienden en hoe het met pijn in het hele wezen maar niet tot een goede beslissing kon komen. Dat het overstelpt werd door emoties en andere vage gevoelens en tot niks meer in staat was. Ach, zei Het Verstand, je bent zo’n eerlijk wezen Hartje, natuurlijk kan ook jij beslissingen maken, sterker nog, soms zou je beter eens wat meer naar jezelf luisteren en je hart volgen. Maar het Hartje was het niet eens met Het Verstand. Zoiets kon het niet, daar kwam alleen maar stress van omdat het steeds twijfelde aan alle gemaakte beslissingen. "Kom kom, nu ga je weer met mij in discussie", zei Het Verstand, "terwijl je helemaal op eigen initiatief naar mij toe bent gekomen. Je hebt eens een keer je eigen gevoel gevolgd, zonder dat je mijn raad nodig had. En die daad heeft je uiteindelijk naar mij gebracht. Je hebt een angst overwonnen en nu sta je hier. En dat is ook goed, want samen staan wij sterker. Ik kan niet zonder jou en jij kan niet zonder mij. En nu gaan we op zoek naar Zieltje".Want Het Verstand vond dat het land zich maar zelf moest gaan behelpen. “Zo”, zei hij: “het is genoeg geweest. Ik hang mijn goede bedoelingen in de wilgen. Het is enkel alleen maar ingewikkelder geworden sinds ik mij met ‘s lands problemen ben gaan bemoeien. En welke oplossing ik ook aandraag, er komt altijd een weerwoord met een hoop gekrijs van alle kanten vanuit het land. Hoe je het ook wendt of keert, er zal altijd een groep opstaan die zegt: ho wacht eens even, ik voel mij benadeeld. En is het niet het clubje van Zusje, dan is er wel het clubje van Zootje dat een weerwoord heeft. En niemand van allen, maar dan ook niemand denkt in een alomtegenwoordig belang. Ieder heeft een mening. En zo gaan we door, in oeverloze discussies. Jullie zoeken het je maar uit".En weg waren Hartje en Het Verstand. Op zoek naar wat rust en op zoek naar Zieltje.